Bulimia/anoreksja

kurwa mam chyba początki bulimi...

jezeli to początki to wszystko bedzie dobrze, zacznij moze juz chodzic do psychologa, w poczatkach wszystko sie jeszcza da wyleczyc i bez farmakologii. wiem, bo sama choruje na bulimie, niestety juz 4 rok, nie poszlam sie leczyc mimo ze wiedzialam ze jest zle. a teraz kurwa zaluje

najgorsze są swięta w kiblu, rodzinne obiady w kiblu, urodziny kolezanki w kiblu...juz to wszystko przerobilam, byl szpital, byly psychotropy.
tak jak mowila yvonne, nie ma co bagatelizowac tego, trzeba zaczac działac od samego poczatku

spox...narazie jeszcze sie nie zmuszam do bycia z kiblem
ale kurwa te obsesyjne mysli ile zjadłam, ile powinnam, i ze jest jeden sposob-kibel- by sie tego pozbyc, troche mnie kurwa martwia...

Vil nie wiem na ile itd te mysli twoje są spowodowane nie prawdziwią opinią a na ile chęcią schudnięcia - faktycznie , ale o ile chcesz schudnąć to może wybierz się lepiej do porządnej dietetyczki niż myśl o kiblu

moja kumpela z pracy z dobrą dietetyczką schudła tak ze teraz normalnie podziwiamy ją za silną wolę itd \


oczywiście o ile źle się czujesz ze swoją wagą , bo jeśli ci z nią dobrze to NIC NIE RÓB - twoje dobre samopoczucie to podstawa a nie jakies opinie

Villemcia, to ja mam od 2 lat jak ty i czytając na zajęcia ksiażkę o zaburzeniach jedzenia u siebie bulimię wykluczyłam. może jakieś zaburzenie jedzenia to jest, ale nie jest wyodrębnioną jednostką kliniczną. to mnie uspokoiło. w bulimii przede wszystkim nie ma świadomości choroby i to chyba jeden z jej ważniejszych wyróżników... facet oczywiście się o mnie martwi, ale ja o siebie coraz mniej.
dziewczyny bulimiczki - powodzenia wam życzę.
yvonne, jesteś po terapii, interesuje mnie to trochę z tego punktu widzenia (myślę czy nie pójść w tę stronę po studiach). w tej mądrej książeczce napisali, że kwestia wyglądu jako takiego w bulimii nie jest głownym "patogenem". więc akceptacja chica (jakkolwiek godna powszechnego zadowolenia ) chyba z bulimii nie wyleczy?

yhm, yvonne, właśnie podobno bulimiczek więcej niż anorektyczek się zgłasza do leczenia, ale mniej z nich współpracuje i leczenie podejmuje na dłużej... może poszukaj pomocy jeszcze gdzie indziej? bo warto. albo może literatura, tylko ambitniejsza niż "poradnik dla rodziców nastolatek" ja na zajęcia mam to - http://www.wuj.pl/index.p...000000000000415 . chyba głupio akceptować chorobę...

Jeśli zauważyłaś to dobrze, że już teraz - zamiast liczyć kalorie i posiłki zapisz się na jakieś fitnessowe, a nawet bardziej wellnessowe zajęcia, żeby się dopieścić.
Rzyganie niewiele zmieni, a tylko zaszkodzi:
- paradoksalnie od rzygania się często tyje - bo organizm przechodzi na tryb głodowy, a i broni się przed odwodnieniem, wiec magazynuje wodę, patrz=> opuchlizna, tzw. wodny celulit, mi się zaczęło z jakieś 7 lat temu po ostrym epizodzie anoreksji, gdy zauważono, że nie jem, a chciałam jeszcze schudnąć - przytyłam w ekspresowym tempie,
- refluksik, wrzody ( od pół roku ani razu nie prowokowałam wymiotów, ale za to kilka razy dziennie samo mi się cofa do przełyku i paszczy - urocze, nieprawdaż???)
- zęby załatwione dokumentnie - matowe, chropowate, a 4 poszły się jebać, bo się po prostu rozpadły na kawałki, do dentysty iść się wstydzę - bo odrazu widać....
- wieczne zajady, przy skłonności do alergii i suchej skórze babrzące sie zmiany atopowe przy kącikach ust i na dłoniach, chomikowy wygląd
- krwiaki i siniaki na dłoniach, popękane naczynka, jak żyłka mi pękła w oku to też bylo pięknie.

nie jest źle poki nei wpadasz w paranoje i dzienną dawkę kalorii zmniejszasz do 50 a na wieczór nadrabiasz 10000

hehe nie tak żle nie jest staram sie jesc 1500 kcal ale jak podliczam to dziennie jem około 1000 i po 18 nic nie jem. Myslalam wczoraj o wymiotach, ale nie potrafie sie zmuśić. Nie lubie

Ja należę to osób, które skłaniają się chyba ku jakimś zaburzenim jedzenia... Nie kaceptuję siebie i ciągle wydaje mi się,że jest mnie za dużo. Dzien w dzień właże na wagę i cieszy mnie każdy stracony kg. nie mam tendencji to tycia, ale ciągle staram się ograniczać...W domu-jem. wyjadę do Warszawy i przechodze na diete składającą się z yogurtu naturalnego z płatkami fitness...Genialnie się czuję, gdy wiem,że długo nic nie jadłam i jestem wygłodniała, ale tego głodu nie chce zaspokoić. Jestem niby swiadoma tego,że mam normalną budowę-nie grubą, nie chudą-ale sibie nie umiem zaakceptować. Moja waga jest dla mnie jakąś obsesją i to od dawna... Kiedys próbowałam wymiotowac po obiedzie, ale nie udało mi się-nie wiem czy dla tego,że po prostu nie wiem jak się do tego zabrać, czy zwyczajnie byłam przekonana o niesłuszności tego działania...

gorgusia napisał/a:

Jestem niby swiadoma tego,że mam normalną budowę-nie grubą, nie chudą-ale sibie nie umiem zaakceptować

ja jak patrze na twoje zdjatko w avku, to raczej bym stwierdziła, że jesteś chuda a nie w sam raz