depresja

Linka

Guzik, mieszkasz w ogromnym mieście, trzeba poszukać......jeden nie odpowiada idziemy do następnego (jak z tabletkami), a nie myśłałaś o psychiatrze i lekach?

Mi bardzo pomógł psycholog na nfz a jest to bardzo młodziutka dziewczyna - co prawda nie ma zbyt wiele doświadczenia ale za to żadnych nawyków "starej wygi".

moni

Zanim wybierze się do lekarza należy pomyśleć z czym mam problem i jaka może być jego geneza. Szukać pomocy u specjalistów z danej dziedziny.
Trzeba się zastanowić, czy moim problemem jest DDA, czy przemoc, jeśli tak to jaka, czy moje kłopoty wzięły się ponieważ miałam trudne dzieciństwo, czy tak bardziej ogólnie. Jeśli czujemy się źle i pojęcia nie mamy skąd to cholerstwo się wzięło, proponuję pierwszą wizytę u psychiatry.
Ja leczyłam się tylko na nfz, 10 lat temu przeszłam bardzo ciężką depresję, do dziś nie miałam nawrotu. Leczenie potraktowałam poważnie, szukałam odpowiednich specjalistów, terapii, grupowych, indywidualnych. Leczyłam się w sumie 6 lat, 3 lata bardzo intensywnie (spotkanie z psychiatrą raz w miesiącu, psychoterapia grupowa raz w tygodniu, indywidualna 2 razy w miesiącu) i tak przez 3 lata. Do tej pory uczęszczam na grupy wsparcia, co najmniej 2 razy w miesiącu.

Linka

moni, widzisz a jaka jest grupa ludzi, która uparcie wmawia sobie że:
-nic mi nie jest
-nie pójdę do psychiatry nie jestem świrem
-to wstyd
itd itd, jesteś sztandarowym przykładem osoby która wie jak powinno się do tego podchodzić. Ja od dwóch lat walczę z depresją, już odstawiłam antydepresanty ale podejżewam, że terapia potrwa jeszcze dłuugie lata.
Tylko ja nie miałam wyjśćia czy iść do lekarza czy nie bo byłam w takim "warzywnym" stanie, że mam poprostu mnie tam zaprowadziła......

moni

linka656 napisał/a:

-nic mi nie jest
-nie pójdę do psychiatry nie jestem świrem
-to wstyd

Najlepsze jest i tak słynne "i tak nic mi to nie da"

linka656 napisał/a:

że terapia to potrwa jeszcze dłuugie lata.

Dlatego najlepiej poszukać pomocy za darmo

Może trochę czasu zająć szukanie odpowiednich specjalistów, grup wsparcia, ale teraz jest tego sporo. 10 lat temu nie było nawet połowy dzisiejszych możliwości, niektóre grupy wsparcia, terapie były dopiero w trakcie tworzenia.

Linka

moni napisał/a:

linka656 napisał/a:

-nic mi nie jest
-nie pójdę do psychiatry nie jestem świrem
-to wstyd

Najlepsze jest i tak słynne "i tak nic mi to nie da"

Taa i "nikt nie jest w stanie mi już pomóc, nigdy nie będzie lepiej" .
Teraz to już dla mnie śmieszne....
Wiadomo, że z pomoca psychologiczną Polska jest 100 za murzynami a raczej za zachodem, ale i u nas tworzy się masa takich włąśnie grup wsparcia, placówek pomocowych. Coraz więcej poradni psychologicznych, szpitale psychiatryczne otwierają się na ludzi i nowe metody leczenia....
Mam kilkoro znajomych którzy właśnie chodzą na terapię grupową ale jest to specjalny program - codziennie po 4 h, na oddziałach dziennych szpitali psychiatrycznych przez 3 miesiące - bardzo sobie to chwalą bardzo pomaga im na fobię społeczną....ale wiesz moni ile osób by powiedziało "DO PSYCHIATRYKA??!! a jak ktoś znajomy zobaczy, ze stamtąd wychodzę??", boimy się stereotypu który sami tworzymy, to bardzo smutne....bo to marnowanie najpiękniejszych lat życia.

moni

linka656 napisał/a:

Wiadomo, że z pomoca psychologiczną Polska jest 100 za murzynami a raczej za zachodem,

Nie jest tak źle

Jeśli chodzi o terapie DDA i uzależnień, którymi się zajmuję, to zachód uczy się od nas

linka656 napisał/a:

Mam kilkoro znajomych którzy właśnie chodzą na terapię grupową ale jest to specjalny program - codziennie po 4 h, na oddziałach dziennych szpitali psychiatrycznych przez 3 miesiące - bardzo sobie to chwalą bardzo pomaga im na fobię społeczną....

W którym mieście taki fajny program?

pszczolica

moni napisał/a:

W którym mieście taki fajny program?

Na przykład w Krakowie w klinice UJ, sama miałam uczęszczać na takie spotkania, ale niestety nie miałabym szans wygospodarować codziennie 4 godziny na terapię, więc musiałam zrezygnować

Linka

moni, Warszawa

Jedna terapia jest w takim ośrodku psychologicznym -w okresie letnim skierowana głównie do studentów - obejmuje całe trzy miesiące wakacji - tak żeby nie było problemów ze szkołą, codzienne spotkania 4 godzinne - fobia społeczna ,nerwice, nerwice natręctw, depresje, DDA. Z tym, że trzeba chceć - nie wolno opuszczać sesji (chyba, ze zwolnienie lekarskie , albo ważne powody rodzinne - co nikogo tam nie dziwi), nie wolno się spóźniać - to też ma czegoś uczyć :wink:

(na roku akademickim ta sama terapia odbywa się w godzinach popołudniowych).
Druga osoba jest na oddziale dziennym(szpital psychiatryczny) w szpitalu na Sobieskiego, przez 6h dziennie przez też chyba około 3 miesiące, opieka psychiatryczna+psychologiczna, w razie potrzeby oprócz codziennej terapii indywidualnej i grupowej, zajęć terapeutycznych, lekarze dobierają odpowiednie leki lub pomagają je odstawiać.
Wszystko za darmo w ramach NFZ - tylko trzeba chcieć.

moni

Sobieskiego znam ;)Zasady też.
W każdym razie jak się szuka, to się znajdzie.

Anne · Dołączyła: 19 Wrz 2008 Posty: 57 Skąd: Piekło

linka656 napisał/a:

to specjalny program - codziennie po 4 h, na oddziałach dziennych szpitali psychiatrycznych przez 3 miesiące

We Wrocławiu też coś takiego jest, ale nie pamiętam gdzie. Lekarka o tym mi wspominała, i że warto.

Linka

Anne, warto warto, bo codziennie jesteś "zmuszona" do pojawienia się, to terapii (która nie zawsze bywał miła i przyjemna ale jest skuteczna), do obcowania z ludźmi - co jak wiadomo przy depresji nie jest normalne.
Po koleżance która już kończy tą terapię widzę, że nastąpiła mega mega zmiana na +.