Za zdrowie pań, wypijmy panowie Sylwia Chutnik
Edward Hulewicz wyśpiewał kilkanaście lat temu prawdziwy hymn dżentelmenów. Piosenka "Za zdrowie pań" zilustrowana została filmikiem pokazującym mężczyzn wznoszących raz po raz toasty na część "dziewczyn dobrych, dziewczyn złych".
Cóż z tego, że są jak "marny puch", lecz bez nich każdy pan zanudziłby się w tym swoim męskim gronie. I choć nikt nie zastanawia się, czy kobiety istnieją w świadomości tylko jako puch, muzy czy ozdoby, to ósmego marca szampan i kwiatek są nieodzowne. Tak, lubimy prezenty, szampana też chętnie wypijemy. Chciałybyśmy jednak, aby traktowano nas poważnie niezależnie od obchodów Święta Kobiet. Obecny premier w ponad trzygodzinnym expose nie poświęcił nam ani jednego zdania. Bo i o czym tu mówić: zarabiamy po równo, realizujemy się po równo, w kraju nie ma przemocy domowej i seksualnej i żadna kobieta nie została zwolniona z pracy po powrocie z urlopu macierzyńskiego. Pewnie w Dniu Kobiet Donald Tusk złoży nam chociaż życzenia. Z całego serca.
Jeśli komuś wydaje się, że w Polsce panuje równouprawnienie lub feministki zrealizowały swoje postulaty to.... proponuje przyjrzeć się choćby
kwestii systemu zdrowotnego.
W kraju polityki prorodzinnej, w którą nie wierzy już nawet koalicja, teoretycznie rodzimy za darmo. Jeśli jednak chcemy być w tym czasie z najbliższą osobą, to musimy zapłacić "nieobowiązkową" cegiełkę na rzecz szpitala. I tak zbiorcza sala porodowa, podzielona na boksy, znajduje się zazwyczaj naprzeciwko błękitnego pokoju, gdzie przy dźwiękach Mozarta możemy za jedyne 300 lub więcej złotych spokojnie sobie postękać. Trudno o bardziej jaskrawy przykład podziału klasowego.
Do tego dochodzi jeszcze kwestia in vitro, drogich szkół rodzenia lub znieczulenia w czasie porodu, na które mało kogo stać. W każdej z tych spraw opinia publiczna, kościół i grono ekspertów (rzadko ekspertek) ma wiele do powiedzenia. Rząd milczy lub rzuca luźne propozycje, nie poparte pomysłem na konkretną ustawę. Minister Zdrowia Ewa Kopacz nieopatrznie zdradziła się z koncepcją refundowania zabiegów leczących niepłodność i zaraz usłyszeliśmy oburzone głosy o "sztucznych dzieciach" czy "zabijaniu komórek"”. Głęboka ideologizacja kwestii zdrowotnych dotyczy przede wszystkim kobiet. Nie jest ona poparta budującą dyskusją, lecz przekrzykiwaniem się głosów "za" i "przeciw". Tymczasem pary starające się o dziecko lub oczekujące go zostawiane są bez wsparcia. Skromne becikowe nie wystarczy, aby rozwiązać problemy młodych matek. Tu potrzebny jest spójny plan działania rządu, urzędów i ośrodków społecznych, tak aby rozdźwięk między sytuacja materialną matek samotnych, wielodzietnych lub niepełnosprawnych dzieci a "normalną rodziną" nie rozszerzał się. Ale kto by o tym myślał na posiedzeniu Sejmu, kiedy kwestia zbrojenia naszego kraju przed wyimaginowanym wrogiem zajmuje pierwsze strony gazet.
Przyzwyczailiśmy się narzekać również na opiekę zdrowotną. Co ciekawe, lubimy używać sformułowania "służba zdrowia", tak, jakby było to powołaniem podobnym do duchowego. Widać to na przykładzie traktowania protestujących pielęgniarek i położnych. Oburzenie, że kobiety domagają się podwyżek, podczas gdy powinny służyć ludziom niemal za darmo i z poświęceniem "siostry miłosierdzia" świadczy o idealizowaniu tego zawodu oraz grup sfeminizowanych (zaliczają się do nich również nauczycielki czy przedszkolanki).
Nie lepiej wygląda
kwestia rynku pracy. Pracownice, które chciałyby awansować na wyższe stanowiska odbijają się od "szklanego sufitu", czyli pozornych możliwości, które kończą się przy słowie "kobieta". Kodeks Pracy nie zawsze wystarczy, aby dochodzić swoich praw. W Polsce kobiety w ciąży nadal zwalniane są z pracy. Robi się to w białych rękawiczkach, pod pozorem redukcji etatu lub zmiany polityki firmy. I choć żyjemy statystycznie o osiem lat dłużej od mężczyzn, to nie możemy liczyć na równy system emerytalny. O tych świadczeniach nie mogą marzyć również gospodynie domowe, które całe swoje życie poświęciły wychowywaniu dzieci i dbaniu o dom. Ich praca nie ma wartości rynkowej - dalej jednak widzi się ją jako "poświęcenie" i swoistą służbę ognisku domowemu.
I choć kobiety domagające się równych praw uzbrojone są w racjonalne argumenty, statystyki i badania, to wszystko rozbija się o stereotypy i społeczne uprzedzenia.
Dlatego tez wiele z działaczek feministycznych wykorzystuje Dzień Kobiet do zwrócenia uwagi na realne problemy, z którymi żeńska część naszego kraju styka się na co dzień. Kilka z nich wymieniłam w tym tekście. Jest ich jednak znacznie więcej.
W Polsce powstaje coraz więcej organizacji pozarządowych i grup nieformalnych, które starają się pomóc kobietom. To do nich bite kobiety kierują swoje pierwsze kroki. Wiedzą, że idąc na policję niewiele zyskają, ponieważ przemoc domowa jest postrzegana jako wewnętrzne problemy rodzinne, a nie przestępstwo.
To właśnie organizacje kobiece i feministyczne tworzą od kilku lat Manify - demonstracje, która od kilku lat organizowane są w większych miastach całego kraju. Ten niezwykły w formie protest uliczny nie przypomina smutnych marszów lub agresywnych manifestacji. Kolorowe platformy z muzyką, happeningi i patykowe, czyli specjalne plansze z postulatami kobiet przypominają karnawałowa estetykę. Niosą jednak za sobą jasny przekaz: chociaż jeden raz w roku posłuchajcie nas i zobaczcie, co chciałybyśmy zmienić.
Stąd Dzień Kobiet nie wszystkim kojarzy się ze sztampowym toastem. To święto jest potrzebne nam, kobietom, aby mówić głośno o naszych problemach.
Sylwia Chutnik- prezeska Fundacji MaMa. Członkini Porozumienia Kobiet 8 Marca. Autorka książki "Kieszonkowy Atlas Kobiet" (wydawnictwo Ha!art).
Źródło :
http://partnerstwo.onet.p...,1,artykul.html
FAQ
Szukaj
Użytkownicy
Grupy
Rejestracja
Zaloguj
