Przyjaźń

Ta sprawa męczy mnie od wielu dni, dlatego sama już nie wiem, co mam robić

Chodzi o moją przyjaciółkę Dagmarę. Znamy się od dziecka, wiele czasu spędzałyśmy razem, byłyśmy nierozłączne. Czasem spotykaliśmy się wszyscy w czwórkę- ja z Michałem, ona z Bartkiem i fajnie było, lubiliśmy ze sobą wszyscy przebywać. Gdy Bartek pracował, a mój MIchał gdzieś wyjeżdzał, to chodziłyśmy po sklepach, jeździłyśmy na rowerach czy spacerowałyśmy. Pomagałam jej w wyborze sukni ślbunej, ubierałam ją do ślubu wraz z jej mamą i byłam jej świadkową na cywilnym.
Istna sielanka.
Ona nie miała żadnej innej przyjaciółki, ja też, miałyśmy tylko siebie i każda z nas była na zawołanie drugiej.

W listopadzie Daga wyszła za mąż i wyprowadziła się do Katowic, ja zostałam w Bielsku. Czasem przyjeżdża z Bartkiem do rodziców, którzy zostali w Bielsku. Niedawno jeszcze sie wydywaliśmy, teraz już należy to do rzadkości. Jeszcze jakiś czas temu rozmawiałyśmy i pisałyśmy smsy, pisałyśmy na tlenie, co tam u mnie, co tam u Ciebie, jak sobie radzicie...

Aż do czasu. Jej mąż lubi wiele sytuacji koloryzować, wyolbrzymiać. Zawsze przymykałam na to oko, bo wiedziałam, że nie ma racji, ale swoje sobie pomyślałam. Zresztą ona sama dobrze o tym wiedziała, nie raz mi o tym mówiła. I aż do jednego pewnego incydentu...

Jako że ona jest na etapie obrony magisterskiej, to siedzi w domu i ma wiele czasu, wiadomo Bartek pracuje. Nie wiedziałam, że śledzi każdy mój krok na internecie, na szkolnych forach, obserwuje, co kupuje Michał na allegro...
Tak się złożyło, że na jednym z for napisałam o jej Bartku, nie podajając imienia, nazwiska i żadnych szczegółów. No ale jak wiadomo "wywęszyła (?) " to i wiedziała że chodzi o jej Bartka. Specjalnie sie zalogowała na poczekaniu i napisała swoj komentarz... broniąc oczywiście swojego Bartka.

Moja w wina w tym też jest, bo nie powinnam pisać, ale pisałam prawdę, ale z drugiej strony nie podejrzewałam, że najlepsza przyjaciółka może mnie kontrolować. Rozmawiałyśmy ze sobą o tym przez telefon, niby wszystko ok, wyjaśniłyśmy sobie wszystko. Po tej całej sytuacji nie widziałyśmy się jeszcze na żywi, nie było jej u rodziców. Czasem popisałyśmy sobie jeszcze jakieś smsy, były rozmowy na tlenie.

Czuję, że to już nie to samo. To nie to, co kiedys miedzy nami było. Zawiodlam się na niej i na tym, że mnie kontrolowała z nudów, bo tak mi powiedziała. A ona nazwała mnie wścibską i że ją to uraziło, że napisałam tak o Bartku. Na tym forum napisałam prawdę, nikt inny nie wiedział o tym, ja podałam tylko przykład i temat leciał dalej, nawet jej komentarz został pominięty w całej dyskusji...

Tak szczerze, to jestem zdołowana. Wiem, że wina leży po oboch stonach, ale jakoś zawiodłam się na Dadze strasznie. Nie spodziwaałam się, że może być aż do takiego stopnia bezczelna i mnie kontolować, każdy mój ruch, każde moje słow. Po tej całej sytacji ona pewnie wyczuła, że mam do niej dystans, bo nasze kontakty na tlenie czy przez telefon były oschłe, może nie do końca, ale ja starałam się nadrabiać miną.
Nasze ostatnie rozmowy, to już nie to samo. Rozmawiamy, pytamy się wzajemnie, co u nas, jak leci... ale to taka rozmowa bez emocji, bez entuzjazmu, jakby z musu. Za to aktywe zrobiły się jej opisy na tlenie:
-Bartuś wrócił z pracy, grzeję obiadek / Mąż kupił mi różę / Kupiłam sobie nową kieckę...
NIgdy nie miała takich opisów, nei wiem czy chce wzbudzić we mnie zazdrośc, że ma tak kochającego męża czy co?

Ta cała sytuacja jest dziwna, jakaś patowa. Nie wiem, jak się zachować. Podejrzewam, że nawet rozmawiając by z nią ponownie na ten temat byłoby dalej tak samo. Jakoś mam do niej uraz i nie potrafię tego zapomnieć, chociaz chciałabym, zeby było tak, jak dawniej. Ale wiem, że się nie da, bo mnie to bardzo boli. Wszystko już nie jest takie samo, jak kiedyś.
I chyba raczej już nigdy takie samo nie będzie...

Co byście mi poradziły dziewczyny?
Jest jakaś szansa na uratownie tej przyjaźni?

misiakowa, ale po co właściwie napisałaś o nim na tym forum bo nie rozumiem do końca... ?

misiakowa, przedstawiasz siebie jako tą poszkodowaną, niestety to z Twojej winy wynikł problem...To, że ona Cię "śledziła" w dzisiejszych czasach jest powszechne Mamy np. NK, Facebook i wiele innych, gdzie każdy każdego podgląda. Nie rozumiem natomiast, dlaczego opisujesz w necie kogoś, kto tego sobie nie życzy...Moim zdaniem to wygląda tak; oczerniłaś męża koleżanki (nawet jeśli taki faktycznie jest) ona to przeczytała i słusznie zwróciła Ci uwagę (sądzę, że gdyby ktoś o Twoim mężu pisał coś złego, też stanęłabyś w jego obronie...) a Ty teraz czujesz się wielce skrzywdzona, bo ona "wpadła" na to pisałaś...Będziesz miała nauczkę na przyszłośc, żeby nie pisac o innych

dajcie spokój, często podpieramy się przykładami z najbliższego otoczenia i jesli nie było tam nazwisk i szczegółów dotyczących życia, to ja osobiście nie widze problemu i nie czułabym urazy.


a za to z taką przyjaciółką odpuściłabym kontakt.
miałam taką sytuację w zyciu, ze jednej z bliskich koleżanek wybaczyłam bardzo duze świństwo, zdradę właściwie, a innej nie chcę oglądać za jedno wypowiedziane publiczne zdanie.

ta znajoma ma zdecydowanie jakis problem w związku z Tobą, ja nie mogłabym zniesc świadomości, ze ktos mnie tak śledzi.
bo co innego napisac na forum pod nickiem, ze facet lubi pieszczoty analne, albo ma się paskudną infekcję, a a co innego, gdyby znajomi mieli o tym czytać i byc pewni, ze to ja.


jesli Ci bardzo zalezy, mozesz sama wyciągnąć rękę, zaprosić gdzieś....

ale ja bym pozmieniała wszystkie nicki i urwała kontakt.

[ Dodano: Pią 12 Lut, 2010 08:07 ]

Gejsza napisał/a:

o, że ona Cię "śledziła" w dzisiejszych czasach jest powszechne Mamy np. NK, Facebook i wiele innych, gdzie każdy każdego podgląda.

wg mnie to nie to samo.
z tego tytułu, ze na takich portalach udostepnia sie tyle informacji, ile sie chce, a takie szperanie w prywatnych sprawach dla mnie jest nie do pomyślenia.

bo faktem jest, ze dopiero ten post o Bartku ujawnił sytuację, a ile to trwało - nikt nie wie.


ale mnie to przeraża

Poczekajcie chwilę, emocje opadną... wydaje mi się że wasza przyjaźń powinna być silniejsza niż chwilowe niesnaski.
Za kilka miesięcy może się okazać, że to w sumie drobiazg był...
Z doświadczenia wiem, że ciężko jest zachować kontakty na odległość... Takie życie.
Ja bym nie rezygnowała.

misiakowa, współczuję
Sama niedawno miało miałam podobną sytuację i moja sprawa stoi w miejscu...

Zgadzam sie z dziewczynami....czasu trzeba ....czasu.....emocje opadną, wszytsko wyblaknie.....
Co do tego, że jest inaczej....niestety tak już będzie, odległość robi swoje i jeśli to jest chłopak, mąż czy narzeczony to wkładasz całe uczucie żeby ten kontakt podtrzymać, z przyjaciółką już nie jest tak prosto bo każdy ma swoje życie na którym się koncentruje i takie kontakty na tym cierpią.

Najlepiej byłoby poczekać a później spotkać się w cztery oczy i porozmawiać.

Myślę, że dziewczyny mają rację, potrzebujecie czasu, jak wam zależy na przyjaźni.

beatrice napisał/a:

Nie wiedziałam, że można dobierać sobie przyjaciół na podstawie opisów

Mniej więcej to sugerujesz
Szczerze powiedziawszy niespecjalnie mnie obchodzi jakie opisy mają moi znajomi, ale ciężko mi sobie wyobrazić, że byłyby powodem zerwani znajomości

Masz dość spolaryzowany pogląd na ta sprawę, oczywiście wolno Ci. Mnie się jednak wydaje, że przekreślanie wieloletniej znajomości (a obraz takiej znajomości maluje misiakowa) na podstawie jednego wydarzenia nie jest dobrym wyjściem.
Nikt nie powiedział, że w przyjaźni wszystko zawsze gra perfekcyjnie, czasem bywa gorzej, czasem bardzo źle, ale warto być ponad to. Trzeba wybaczać i trzeba przepraszać.