wychowawczy debiut heidhr ;-)

heidhr napisał/a:

Wiedźma, ale u dziewczyn mogłabym połączyć moje obie pasje - reso z tańcem brzucha a myślę, że do twórczej resocjalizacji ten taniec się akurat świetnie nadaje...

jeśli obu stronom by odpowiadał to pewnie, że tak

heidhr napisał/a:

nie wiem jeszcze, czego chcę od życia.

hmm... jedyne co mogę doradzić, jeśli nie jesteś pewna ścieżki zawodowej, którą obrałaś, bo że studiujesz z pasją to widać to udzielanie się we wszelkiej maści wolontariatach, dzięki temu poznasz bardziej "daną działkę " bądź jeśli nie jesteś jej pewna to zrezygnujesz, a odkryjesz inną w której będziesz się czuć jak ryba w wodzie resocjalizacja to nie tylko poprawczak i więzienie u mnie ta metoda sprawdziła się doskonale, po skończeniu studiów wiedziałam np. gdzie na pewno, na 200 % nie chcę pracować, a gdzie chcę 100 %

właśnie o kuratorstwie też myślę szkolę się teraz na street-workerkę w stowarzyszeniu "stacja", pracowałabym z nieletnimi świadczącymi usługi seksualne. "starsze pokolenie" street-workerków skończyło studia, zdali aplikacje kuratorskie i dzięki doświadczeniu na streetach wszystkie 3 osoby zostały przyjęte...
mnogość wyborów po reso to też minus ja im więcej wiem, tym więcej chcę - nie wiem, jaką pracę skreślam z miejsca, w każdej coś mnie fascynuje. dlatego cieszę się, że mam jeszcze parę lat...

Wiedźma, tak w ogóle to dzięki...
i ty wierzysz, że ta praca ma sens? że jesteś dla tych ludzi kimś więcej, niż k. z sądu? brak mi doładowywania baterii... dyrektorka tego zakładu od 31 lat w nim pracuje. jest tak pozytywną osobą... wow

a taniec teraz jest modny, brzucha też, więc może dziewczyny dały się do tego zachęcić? tylko niech kolana mi się naprawią, bo z takimi zepsutymi to usiądę za biurkiem i utonę w papierach a tego na pewno nie chcę, chcę do ludzi!

heidhr, nie będę się rozwlekać bo to bez sensu, ale no podziwiam Cię dziołcha

Fajna sprawa, cieszę się, że udał Ci się wyjazd
Ja po liceum chciałam iść na resocjalizację z wychowaniem fizycznym. Byłam nawet na dniach otwartych tego kierunku, gdzie na dzień dobry była wycieczka do poprawczaka, którą miło wspominam. Jednak wybrałam inny kierunek studiów, ale to nie zmienia faktu, że było w tym poprawczaku ciekawie.

opowiedz!

Wychowankowie byli nieco zdziwieni, kiedy weszła tam grupa kilkunastu osób 'Zwiedzaliśmy' cały budynek, pokoje chłopaków, klasy, sale gimnastyczne, ich wystawy, itd.
Są tam chłopcy w wieku 13-21 lat. Można było z nimi chwilę porozmawiać, zapytać, jak się czują tutaj. Bardziej ufni i otwarci byli Ci młodsi. Doczytałam się teraz, że jestem tam też schronisko dla nieletnich, no i wspomniany już poprawczak.

Jako, że prawie już mieszkam w tym mieście, to mogę napisać Ci, jak to wygląda z punktu zwykłego mieszkańca

Chłopcy mają wiele ciekawych zajęć, poprawczak ma własną salę gimnastyczną, gdzie mogą pograć sobie z innymi chłopakami z zewnątrz- byłam raz z chłopem na treningu siatkówki u nich. Zachowują się normalnie, są ze sobą zżyci podczas gry, chcą grać dobrze i najlepiej wygrywać ciągle, ale porażkę też potrafią przyjąć Widać, że interesują się tym, znają przepisy, taktykę. A ich wychowawcy z powodzeniem startują w amatorskiej lidze w siatkówkę w tym mieście.
Często wychodzą na miasto z opiekunami, to do kina, to znów na basen czy na lody. Wyjeżdzają na różne turnieje do Czech, starują w zawodach międzyuczelnianych.

O znalazłam-
http://www.zpisdn-raciborz.pl/index.php

heidhr, fajnnie Ci. zazdrościłam Ci przed wyjazdem a teraz to już w ogóle