Zaufanie w związku

stotka napisał/a:

a ja mam gigantyczny problem z zaufaniem i nie wiem co z tym zrobic, nie wiem jak to zmienic

Pogadaj z nim.
Z doświadczenia wiem, że takie rozmowy uzdrawiają i dodają spokoju. Jeśli jest odpowiedzialny, wyrozumiały, to powie Ci na pewno parę uspokajających słów.

A z drugiej strony pomyśl o sobie - z czego taki strach może wynikać? Czego tak naprawdę się boisz? Boisz się zranienia, zawodu, krzywdy? Pomyśl o tym i zastanów się, czy Twoje obawy są uzasadnione i czy da się to jakoś rozwiązać.
Dostałam kiedyś od Moni linka do fajnego artykułu, przeczytaj sobie:
http://www.charaktery.eu/...ni-jak-dorosli/

daja do myslenia wasze wypowiedzi.

Ja jestem, albo zaczynam byc, z kims na odleglosc. I nie jestem w stanie pozbyc sie zazdrosci niestety, zaczynam miec obsesje, jak tak dluzej pojdzie to chyba postaram sie nauczyc hackowania...

on potrafi byc naprawde wspanialy, i na zywo, i przez net... ale z drugiej strony czasami o cos go prosze, cos waznego dla mnie, a on "nie ma czasu"... a potem widze ze w tym czasie strzelal "like" na zdjecia jakiejs laski na Facebooku

Nie mialam czasu poznac jego wszystkich znajomych, wiem ze faktycznie jest niesamowicie zajety, w sumie to jego kreatywnosc mnie kreci wlasnie, ale jak dlugo mozna faceta tlumaczyc?

wkurza mnie, ze nie mowi mi o takich "szczegolach", jak to ze zmienilo mu sie miejsce konferencji z Madrytu na Barcelone - a ja akurat do Barcelony moglabym w tym momencie sie przeleciec, moglibysmy sie zobaczyc, tylko mu do glowy nie przyszlo...

i chyba nawet bardziej poprzeszukiwalabym mu wszystko zeby poznac jego zycie... plany... prace... niz przez dziewczyny. naprawde kusi mnie przejrzenie jego poczty, kont spolecznosciowych, historii korespondencji... tyle ze nie wiem jak ale chyba juz jestem blisko szukanie jakis informatycznych pomocy

ja wiem ze obrzydliwe

Nie wiem, czy to roznice kulturowe, czy taka osobowosc po prostu, ale pytanie nie wiele wnosi. Nie chce w szczegoly wchodzic, ale to wyglada tak mniej wiecej - kiedys pytalam " kiedy bedziesz w Madrycie" . Odpowiedź "na wiosne"... potem nauczylam sie pytac "kiedy DOKLADNIE bedziesz w Madrycie"... to odpowiedz jest "w kwietniu"... moze to poludniowe lekkie nastawienie do takich detali, ale ja proszac o wolne nie powiem szefowi "na wiosne"...

wiec ja sie pytam i dostaje bialej goraczki na "pelne detali" odpowiedzi, a on pewnie sie wkurza, ze ja sie czepiam. Na zywo to nie wygladalo tak zle, ale jak znow jestesmy daleko - tragedia. Nie chce zepsuc tego co bylo i jest, ale trudno mi jest to zniesc. Naprawde chyba obojgu byloby latwiej gdybym cichcem sie o tych sprawach dowiedziala. Zwlaszcza ze chlopak potrafi strzelic focha, ze o czyms nie pamietam, a to on mi nie powiedzial, ze cos u niego sie zmienilo.

stotka napisał/a:

boje sie, ze przez takie moje problematyczne podejscie to wszystko sie rozpadnie...

Kobito, to zrób coś z sobą.

stotka napisał/a:

problem tylko taki, ze MIMO TO mam jakis opor by mu calkowicie, w 10000% zaufac

To nie jest problem, brak tych procentów. Nikomu nie ufa się całkowicie, człowiek jest tylko człowiekiem, popełnia błędy, zachowuje się w sposób, którego sam nie rozumie, działa pod wpływem emocji itp.
Może spójrz na swojego partnera jak na człowieka, który Cię kocha i nie chce skrzywdzić. Teraz, w tym czasie.
Wspólczuję Ci tego perfekcjonizmu, bo to z niego(między innymi) biorą się twoje problemy z zaufaniem.